Al vaak ben ik begonnen met hardlopen. Met als voornemen om het 3x per week te doen (of anders 2x). En vaak ben ik gestart met yoga, in de overtuiging om voortaan iedere woensdagavond met die ene les mee te doen. In het begin gaat het goed, ik ben enthousiast en heb er plezier in. Maar op een gegeven moment verslapt de aandacht, bijvoorbeeld doordat ik een keer niet kan, of me er gewoon niet toe kan zetten. Opgeven ligt dan op de loer, vervolgens mezelf er slecht over voelen dat ik niet ben gegaan en het daarna maar vermijden, want dan lijkt het minder erg. Herkenbaar? 

Het leverde me ook wel wat gêne op, en ik ging mezelf verwijten maken, zo van ‘kun je nou niet eens doorzetten’? Het gevolg is dat het nog vervelender werd in mijn hoofd. De drempel om er weer mee te starten werd steeds hoger, want straks gaat het weer mis… 

Tot ik me realiseerde dat het helemaal niet erg is om gewoon weer opnieuw te beginnen, of het weer op te pakken waar ik gebleven was! We zijn nu eenmaal niet altijd even consequent in alles wat we doen, en soms lukken dingen ook echt even niet. Dat is niet erg!!

En dat was een hele geruststelling voor me. Ik weet van mezelf dat ik de dingen met de beste bedoelingen doe en perfect bestaat nu eenmaal niet. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel en misschien kun je het zelfs wel voelen, die geruststelling. 

En het mooie is: jij kunt dit ook toepassen! Dus ook op je voornemen om je boodschappen vooruit te plannen, om het bij één koekje te laten, om doordeweeks op tijd naar bed te gaan, om … vul zelf maar in! Wat een opluchting als je jezelf toestaat om te mogen afwijken van je regels, je pakt het namelijk de keer erna gewoon weer op! 

Ik ben zelf deze week begonnen met een meditatietraining, ben benieuwd hoe dat zal gaan…