De moestuintjesactie van Albert Heijn is alweer voorbij. Voorgaande jaren verzamelde ik samen met mijn kinderen enthousiast de minituintjes. Heel goed natuurlijk, dat zij ook leren waar groenten echt vandaan komen. De kinderen verloren helaas al snel hun aandacht, tja, geduld… Maar eerlijk is eerlijk: mijn enthousiasme verdween ook vaak weer als de zaadjes niet opkwamen. Of als een raket uit de aarde schoten maar zo slap waren dat ze nooit vrucht zouden kunnen dragen. Toch was ik ook wel met een paar potten met courgette, tomaat en komkommer in de tuin bezig en plaatste ik 2 jaar geleden een bak van het concept Makkelijke Moestuin. Maar ook dat ging niet over rozen. Het eerste seizoen was het in het voorjaar nog aardig en heb ik andijvie, sla, een paar wortels en radijzen uit de tuin geoogst. Maar katten (veel), slakken (nog veel meer) en droogte (tuin op het zuidwesten, zandgrond) maakten het alles met elkaar geen succes.

Dit jaar liep het anders,  een buurvrouw vroeg mij of ik samen met haar haar volkstuin wilde doen dit seizoen. Oeps, 150 m2 is wel even iets anders dan een paar bakken van 30×30 cm! Als de buurvrouw te weinig tijd had, had ik daar dan wel tijd voor? Toch besloot ik al snel ja te zeggen, blijkbaar overheerste toch het plezier van de wel gelukte oogsten… En hoewel het seizoen nog jong is, ben ik erg blij dat ik dit doe. Zeker, het is veel werk en soms voer je een race tegen de klok om het onkruid in toom te houden, en er zijn zeker ook grote klussen die niet leuk en zwaar zijn (bemesten!).  Maar het is prachtig om te zien wat er allemaal groeit uit wat je zelf gezaaid hebt. Ook zo mooi is de rust die ik ervaar in de tuin als ik daar op een doordeweekse avond ben en alleen de vogels zie en hoor. Het is voor mij blijkbaar toch een heel natuurlijk iets, zelf (een deel van)  je groente kweken. Inmiddels kunnen we ook al letterlijk oogsten: radijs, raapstelen en rabarber zijn de keuken al ingegaan bij ons.

En de kinderen? Die roepen nog steeds niet enthousiast ‘ja!’ als ik ze vraag even mee te gaan. Maar als ze er eenmaal zijn (soms moeten dingen nu eenmaal) is sproeien, een beetje onkruid wieden en rabarberstengels trekken toch best heel leuk. En als ik dan een rabarbercrumble of –cake heb gemaakt, zegt mijn dochter trots: ik heb de rabarber uit de tuin gehaald!

 

 

Paulien Kruiper, 3 mei 2017